Home » Training » Ritverslag » Een dagje uit op de fiets!

Een dagje uit op de fiets!

Een dagje verlof, prachtig weer en nood aan trainingskilometers: de ideale combinatie voor een lange trainingsrit. Na de vele regen van de afgelopen dagen, had ik geen betere dag kunnen kiezen om vrijaf te nemen. Vandaag was zowaar de mooiste dag van het jaar tot nu toe.

Amstel Gold Race

Een mooie rit, heeft natuurlijk ook een mooie route nodig. Daarom besloot ik om in Zuid-Limburg de heuvels te gaan opzoeken op een (klein) deel van het parcours van de Amstel Gold Race. Zoals de meeste wielerfanaten weten, is de regio rond Valkenburg vrij heuvelachtig. Ik had een rit uitgestippeld van 200 km, met als uitgangspunt dat ik altijd kon inkorten als ik voelde dat het niet ging lukken.

Omdat ik tot nu toe nog nooit 200 km op één dag gereden heb, was dit zeker wel optimistische aanpak. Maar met mijn doel in het achterhoofd, kan dit zeker geen kwaad. Het gebrek aan hoogtemeters dit jaar, maakte de uitdaging natuurlijk nog een beetje groter. Maar ik ben natuurlijk niet vies van een uitdaging 🙂

Deel 1: Haspengouw

Rond kwart voor 9 ben ik vertrokken en zelfs toen was de zon al van de partij. Het was natuurlijk nog frisjes, maar met de nodige laagjes kleding is dit geen probleem. De rit begon niet optimaal. Ik had een route op mijn GPS geladen, maar deze stuurde mij al direct verkeerd om één of andere reden. Na dit nog eens opnieuw in te stellen, kon ik verder.

Maar goed 5 km verder, in Rullingen, kreeg ik mijn ketting niet meer op de grote plaat vanvoor. Blijkbaar was de kabel van de voorste derailleur een beetje los gekomen. Nog eens gestopt dus om dit terug vast te zetten. En als Murphy meedoet, loopt het meestal goed fout. Bij het openen van mijn zadeltasje om mijn multitool te nemen, valt deze volledig uit elkaar. Na deze opnieuw in elkaar te puzzelen, heb ik de derailleur opnieuw afgesteld en we konden verder. Nog geen uur weg en al een half uur stilgestaan, geen goede start dus.

Van Borgloon ben ik dan via Alt-Hoeselt, Spouwen en Riemst naar Maastricht gereden.

Deel 2: Nederlands Zuid-Limburg

Vanaf het moment dat je Maastricht uitrijdt, beginnen de klimmetjes. Ze zijn meestal niet echt lang, maar kunnen op plaatsen toch vrij steil zijn. Het is nergens zo zwaar als in de Ardennen, maar je kunt u toch al eens goed testen. We begonnen met de Bemelerberg, dit ging nog vrij vlot. Deze helling is nergens echt steil en kan je met een hoge cadans naar boven rijden.

Hierna ging het naar de Mescherberg, om dan via de Wolfsberg richting Slenaken te rijden. Hier wachtte de Loorberg. Hoewel het vrij vlot ging, voelde ik toch dat het gebrek aan klimkilometers mij parten begon te spelen. Omdat ik toch graag met de fiets wou thuis geraken, heb ik na een honderdtal km beslist om mijn route aan te passen. Normaal zou ik richting drielandenpunt rijden en vandaar terugkomen. In de plaats zou ik dan via het kanaal terug naar huis rijden, wat een beetje extra (vlakke) kilometers opleverde.

In Gulpen ben ik dan naar Schin-op-Geul gereden, om één van de steilere klimmen uit de buurt te doen: de Keutenberg. Deze begint vrij stijl met een gemiddeld stijgingspercentage van 16% over 100m. Na een paar 100 meter neemt de helling al serieus af. Hierna gaat het richting Sibbe en Valkenburg voor de ultieme klim van de Amstel Gold Race: de Cauberg. Pas als je hem zelf eens gereden hebt, besef je hoe sterk mannen als Philippe Gilbert zijn. Als je na een zware koers van 250 km, nog zo kan sprinten op zo een helling… Daar kan een gewone sterveling enkel van dromen 🙂

Deel 3: Naar huis via het Albertkanaal

Na de Cauberg, ging het terug richting Maastricht. In plaats van via Riemst te rijden, besliste ik om via het kanaal naar huis te rijden. Dit was een omweg maar natuurlijk wel volledig vlak. Na 160 km, kreeg ik even een zwaar momentje. Na een goede honingkoek en wat sportdrank, begon het terug beter te draaien. In Genk kwamen we wel nog even een klein obstakel tegen op het jaagpad. Blijkbaar was dit stuk jaagpad afgesloten, maar enkel langs één kant. Dus ik ofwel moest ik een paar kilometer terugrijden om een omweg te maken, of ik moest proberen de “roadblock” te omzeilen. Ik had naar mijn gevoel al genoeg kilometers, dus werd het optie twee :).

Na een kleine 185 kilometer kwamen we moe, maar tevreden terug thuis. Ik heb een goede 7,5 uur gereden zonder echt veel problemen. Dit geeft mij toch een goed gevoel dat ik met voldoende training zou moeten kunnen slagen in mijn doel!

 

 

  • Kuttekoven kerk
    Uitzicht op Kuttekoven kerk

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *