Home » Training » Ritverslag » Mallorca deel 2

Mallorca deel 2

Donderdag 23/03

Op donderdag hebben we de dagplanning een beetje anders aangepakt dan op de andere dagen. ’s Morgens ben ik alleen vertrokken voor een rit door het Tramuntana gebergte. Jolien kon dan nog een beetje rusten aan het zwembad vooraleer we namiddag het tweede gedeelte van de rit samen gingen afwerken.

Coll de Femenia

De bestemming van de voormiddag rit, was de klim vanuit het plaatsje Sa Calobra. Om hier te geraken moet je eerst al een gedeelte van de Serra Tramuntana doorkruisen. Ik vertrok richting Pollença onder een fijn lentezonnetje. De lucht was niet stralend blauw zoals op maandag en dinsdag, maar die paar kleine wolkjes gingen de pret niet bederven.

Eens ik Pollença uitreed, begon het stilletjes een beetje omhoog te lopen. De omgeving werd ook steeds bergachtiger. Na een aantal kilometer vals plat, tegen de wind te rijden, kwam ik aan de voet van de Coll de Femenia. Een goed lopende klim van tweede categorie, met een lengte van 7,6 km aan gemiddeld 6 %. Een ideale opwarmer voor wat nog komen zou. Ondanks de eerdere ritten, voelden de benen goed en draaide het goed rond.

Op de top van de Femenia ging het dan naar beneden tot aan het klooster van Lluc, of althans dat dacht ik toch. In werkelijkheid ging het een paar honderd meter bergaf, waarna het constant op en af ging gedurende de 6 km tot aan het klooster in Lluc. Hier aangekomen moest ik op de splitsing met de MA-10 rechtsaf richting Sollèr. Ook hier bleef het een tiental kilometer afwisselend omhoog en omlaag gaan totdat we aan de afslag naar Sa Calobra kwamen

Na een aantal kilometer op deze weg, voelde ik tijdens het rechtstaand klimmen dat mijn fiets niet reageerde zoals normaal. Toen ik naar mijn achterband keek, zag ik direct hoe laat het was. Hij was nog niet helemaal plat, maar ik zat met een trage leegloper. Plaatsje langs de baan zoeken en snel een nieuwe binnenband steken dus. Met de nieuwe band bereikte ik snel de splitsing richting Sa Calobra.

Coll dels Reis

Zoals gezegd is Sa Calobra de naam van het gehuchtje waar deze weg naar toe leidt. Om hier te geraken moet je eerst tot de top van de Coll dels Reis. Via de MA-10 is dit slechts een kleine klim van 2,5 kilometer aan gemiddeld 6 %. Hierna moet je via een fantastische weg afdalen tot aan de zee. Omdat dit de enige toegangsweg is tot Sa Calobra, moet je, nadat je beneden bent aangekomen, rechtsomkeer maken en de volledige route terug naar omhoog klimmen. Een andere mogelijkheid is om met een veerboot naar Sollèr te varen, maar daarom ben ik niet gekomen natuurlijk 🙂 .

Sa Calobra

Eens het eerste klimmetje van 2,5 km afgewerkt is, kom ja na enkele honderden meters afdalen al aan één van de eyecatchers van deze beklimming. De weg draait ongeveer 270 graden naar rechts, waardoor deze via een klein tunneltje onder zichzelf doorloopt. Hierna krijg je een ongelooflijk uitzicht op de weg die als het ware langs de bergwand gedrapeerd lijkt te zijn. Met de 26 haarspeldbochten, heeft dit qua uitzicht, veel weg van de Stelvio.  Enkel is deze natuurlijk niet zo lang en ligt hij niet in het hooggebergte.

Na 10 kilometer afdalen en eventjes te genieten van het uitzicht was het tijd voor het echte werk: klimmen! De klim is van eerste categorie met een officiële lengte van 9,5 km en een gemiddeld percentage van 7,1%. Je ziet hier dan ook duidelijk het verschil tussen de getrainde fietsers, en mensen die hun hebben laten overhalen om ook eens mee te rijden 🙂 Gestaag klommen we hoger en ook het uitzicht werd mooier en mooier. Het was nu vlak na de middag en het was al goed druk op het smalle bergwegje. Een massa fietsers, die zowel afdaalden als klommen, een groot aantal auto’s en hier en daar nog een bus die moest passeren.

Afdaling Col de Sa Batalla

Na een 55 tal min klimmen, kwam ik boven, maar veel tijd om uit te hijgen was er niet. Ik had met Jolien afgesproken om namiddag nog een ritje te maken maar ondertussen was het al 14 u. Dus hebben we snel even gebeld en afgesproken in een dorpje tussen het hotel en mijn locatie. Het was dus tijd om een tandje bij te steken tot aan de afdaling. Na het stuk omhoog en omlaag waar ik daarstraks mijn band had moeten vervangen, volgde dan een afdaling van een tiental kilometer tot aan de voet van het gebergte.

Ook tijdens het afdalen, was de BMC een waar plezier om mee te rijden. Doordat hij zo precies stuurt en remt, geeft het je veel vertrouwen om de afdalingen aan te vatten. Je kan met gemak de ideale lijnen rijden zonder voor verrassingen te komen staan. Zonder risico’s te nemen stond ik na een vijftiental minuten al terug aan de voet van de col de Sa Batalla. Onderweg heb ik wel een auto of drie ingehaald, maar dit waren dan ook toeristen met weinig ervaring in het rijden in de bergen denk ik.

Vlammen langs de kust!

Rond half 4 kwam ik uiteindelijk in Sa Pobla aan, waar Jolien mij op een terrasje aan het opwachten was. Na een snelle cola was het tijd voor deel 2 van de rit, onder ons tweetjes. Dit ging via Sa Pobla naar Muro om dan via een rustig landwegje naar Can Picafort te rijden. Hier stond de wind in het voordeel en er kwam een klein peloton van een tiental oudere wielertoeristen door. Ik deed teken dat Jolien mijn wiel moest nemen, en dat we gingen aansluiten bij het pelotonnetje. De heren reden een mooie tempo van vooraan in de 30 km/u, maar na een paar kilometer waren ze al aan hun hotel.

Voor ons was het nog ongeveer 5 kilometer tot aan ons hotel. Daarop zei ik tegen Jolien, kom we gaan een tijdritje tot aan het hotel rijden. Probeer mijn wiel te houden en roep als je niet meer kan. Rustig begon ik het tempo op te drijven. 30 km/u, geen probleem voor Jolien. 32 km/u en ik kijk over mijn schouder, Jolien hangt nog rustig in het wiel, 34 km/u, nog altijd geen teken van verzwakking achter mij. Nog maar een tandje bij gestoken dus en ik keek op mijn Garmin: 36 km/u. Mijn hartslag begon ondertussen toch ook omhoog te gaan, dus ik dacht, nu zal ik wel een gaatje geslaan hebben. Maar neen hoor, Jolien reed nog altijd vlotjes mee. De training begint duidelijk ook bij Jolien zen vruchten af te werpen :).

Na ons tijdritje waren we dus licht buiten adem aangekomen in het hotel na de koninginnerit van 128,5 km en 2407 hm. Dit zijn ritten waar je sterker van wordt!

Klik op de foto om alles te zien

Vrijdag 24/03

Hier kunnen we heel kort over zijn: vrijdag heeft het de godganse dag geregend en hebben we dus besloten om er een rustdag van te maken. Na de eerste drie ritten was een dagje recup welgekomen en ondertussen maakten we van de gelegenheid gebruik om erop uit te trekken met de huurauto. Tegen de avond had het zelfs zoveel geregend dat sommigen stukken van straten zelfs compleet blank stonden.

Zaterdag 25/03

Na de vele regen van vrijdag, was het een grote geruststelling dat de zon terug scheen toen we ’s ochtends de gordijnen openden. Tijd voor de laatste rit van de vakantie, want vanavond moesten we de huurfietsen terug inleveren. Vastbesloten om er nog een mooie rit van te maken vertrokken we rond half 10 richting het dorpje Randa. Dit is een klein dorpje aan de voet van een berg, de Puïg Randa, met boven een klooster. Deze beklimming van 4,4 km is zeer gekend als trainingsheuveltje onder de profs die massaal komen trainen op Mallorca tijdens de winter.

Maar voordat we in Randa waren, moesten we nog een vijftigtal kilometer rijden. Omdat ons hotel aan de kust ligt, en Randa bijna aan de andere kant van het eiland, zijn dit ongeveer vijftig kilometer in min of meer stijgende lijn. Daarbij kwam nog dat er ook een strakke wind blies vanuit het zuid-westen. Dus ook deze hadden we de hele heenweg nog langs voor. Ondanks de omstandigheden, reden we vrij vlot en in één ruk tot in Randa.

Puïg de Randa

Daar aangekomen was Jolien toe aan een frisse cola en een beetje rust. Dus spraken we af, dat terwijl zij de locale horeca ging steunen, ik de klim naar het klooster ging doen. De klim van derde categorie was slechts 4,4 km lang, tegen een gemiddeld percentage van 5,6 %. Ideaal om eens goed de benen te testen en proberen “all out” tot boven te rijden. Met een gemiddelde snelheid van 17 km/u en een geschat vermogen van 263 Watt volgens Strava, was ik zeer tevreden.

Als je dan eens in het Strava klassement kijkt, weet je ook direct hoe relatief deze prestatie is. De snelste tijd staat op naam van ene Fabian Cancellara met een gemiddelde snelheid van 27 km/u! En dit tijdens een trainingsrit van 220 km eind januari vorig jaar. Dat zijn echt prestaties waar een normale sterveling slechts van kan dromen. Een plaats in het prof peloton zal er voor mij dus niet inzitten 🙂

Naar huis freewheelen

Na de afdaling, ging ik Jolien opzoeken in de plaatselijke cantina voor een hapje en drankje. Hierna vertrokken we terug richting Puerto Alcudia. We hadden al snel door dat het in deze richting een pak beter liep. De wind zat nu volledig in de rug en de weg liep grotendeels bergaf. Er kwamen dus vele gratis kilometers in aantocht. Gratis is een beetje te sterk want deze hadden we natuurlijk al verdient in de heenweg .

In Muro zijn we dan nog even gestopt voor een koffie/cola pauze. Hierna was het nog een twintigtal kilometer tot in het hotel. Voor Jolien was dit haar langste rit en ineens ook degene met het meeste hoogtemeters. Een afstand van 105 km met 1040 hoogtemeters is al een ferme rit om eind maart te zijn! Ze zit dus al heel goed op schema om eind mei haar twee ritten van 125 km tot een goed einde te brengen. Des te meer omdat de ritten van de 1000 km veel vlakker zijn.

Na een sanitaire stop in het hotel besloot ik om nog even de laatste kilometers te maken met de BMC. Om 18 uur moest ik hem met veel spijt in het hart terug inleveren, dus kon ik nog even alles geven. Eerst nog eens langs de kust naar Puerto Pollença en toen de laatste 11 km nog eens alles geven tegen de wind in.

Klik op de foto om alles te zien

 

Totalen:

  • Jolien:
    • 4 ritten
    • 304 km
    • 2065 hm
    • 14 uur en 36 minuten gereden
  • Kim:
    • 5 ritten
    • 548,2 km
    • 5919 hm
    • 23 uur en 24 minuten gereden

Het was voor ons een schitterende vakantie en we hebben een prachtig eiland ontdekt. Aan de kust heeft het toerisme al het mooie ingepalmd maar in het binnenland is er nog veel natuurpracht te zien! Ook op fietsvlak hebben we goed kunnen trainen en allebei veel progressie gemaakt. Het was dus een ideale combinatie van vakantie en training voor de 1000 km. Ook op het vlak van weer konden we absoluut niet klagen. Op vrijdag na, hebben we schitterend weer gehad. Ideaal om te fietsen!

Kortom: voor herhaling vatbaar!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *