Home » Training » Ritverslag » De 1000 km voor Kom op tegen Kanker 2017

De 1000 km voor Kom op tegen Kanker 2017

De aankomst van de 1000 km ligt ondertussen al meer dan een week achter ons. Dringend tijd om eens terug te blikken naar het prachtige hemelvaartweekend!

Dag 1: Mechelen – Bornem – Mechelen

Na alle trainingen en voorbereidingen was het op donderdagmorgen 25 mei eindelijk zover. Met een gezonde dosis zenuwen vertrokken we ‘s ochtends naar de Grote Markt in Mechelen. Het was hier al gezellig druk en er heerste een lichte spanning voor wat nu snel komen zou. Eerst nog registreren en het startnummer aanbrengen op de fiets. Hierna hadden we nog ruim de tijd voor een koffie en banaan voor de start. Ondertussen waren ook nonk Guido, tante Mia en nonk Guy al aangekomen om mij nog de laatste aanmoedigingen te geven voor de start!

Om 8u20 was het dan de beurt aan peloton 30 rood (mijn peloton voor de complete vierdaagse) om als laatste de start te nemen in Mechelen. Onder aanvoer van een colonne motards en de “rode vlag” reden we enthousiast Mechelen uit. Klaar voor een lange dag richting Bornem. Het grappige is, dat Bornem in vogelvlucht slechts op een dikke 20 km van Mechelen ligt. Wij gingen natuurlijk een mooie lus maken via Vilvoorde, Merchtem, Aalst, Berlare en Hamme.

Na twee uur fietsen en een zestigtal kilometer, was het tijd voor de eerste bevoorrading. Alles ging vlot, maar de benen voelde niet super goed. In de week voor de 1000 km heb ik bewust goed gerust om proberen te profiteren van de supercompensatie. Maar door dat rusten voelden de benen nog een beetje “lui” aan. Tegen dat we de middagstad, Bornem, bereikten, was dit gevoel gelukkig weg en voelde ik me top!

Bornem

Bij het binnenrijden in Bornem had ik een eerste keer kippenvel en een dikke brok in de keel. Een enorme mensenmassa ontving ons onder luid applaus en de aanmoedigingen vlogen in het rond. Super! Mede door het zomerse weer was er enorm veel volk. De organisatie had ook aan de supporters gedacht met optredens en allerhande randanimatie. De rijders van de snelste pelotons, waaronder ik, konden hier helaas niet veel van genieten. Doordat we als laatste aankwamen op de middagplaats, en hier ook weer als eerste moesten vertrekken, was er geen tijd voor sight-seeing.

Snel fiets in de stalling plaatsen, bidons bijvullen en je haasten naar de eettent. Voor de solorijders en dagfietsers was er elke middag een pastabuffet voorzien. Door het warme weer was de eetlust niet altijd aanwezig. Maar natuurlijk is het cruciaal om tijdens de vier dagen zoveel mogelijk koolhydraten op te nemen, zonder maagproblemen te krijgen (vraag maar aan Tom Dumoulin 🙂 ).

Na een goed middagmaal en een nieuwe laag zonnecrème was het tijd om terug op de fiets te springen. Toen ik het eerste peloton al zag vertrekken, moest ik toch even een sprintje trekken tot aan de fiets. Ik wist dat wij als volgende waren, maar niet hoeveel tijd hiertussen zat. Per geluk had ik nog een minuutje over.

Antwerpen

Het tweede deel van 125 km ging richting Antwerpen. De attractie van de dag, was de rit door de Waaslandtunnel. Het enige probleem was dat alle pelotons achter elkaar hierdoor moesten om het verkeer zo min mogelijk te hinderen. Omdat wij als eerste peloton op weg waren, moesten we wachten tot de drie andere pelotons konden aansluiten. Hierdoor werd het tempo volledig eruit gehaald, en moesten we op linkeroever nog een uurtje wachten. Per geluk konden we onder de bomen in de schaduw wachten.

Eens het laatste peloton er ook was, en we goedkeuring van de wegpolitie kregen, konden we weer vertrekken. Ik moet zeggen, het was toch een speciale ervaring. Met zo een grote groep door die donkere konijnenpijp, met het blauwe geflits van de politie rond ons. Na het korte stukje door ‘t stad, gingen we al snel richting haven. De temperatuur was nu al goed richting de +30° opgelopen, maar ook de wind kwam redelijk opzetten.

Om een klein beetje van de verloren tijd goed te maken ging het tempo ook wat hoger richting gemiddeld 32 km/h. Maar alles ging heel goed en ik reed nog met veel overschot rond. Met een gemiddelde hartslag die nog een stuk onder men vetdrempel lag, wist ik dat de motor goed draaide 🙂 .

Mechelen

Na een warme namiddag zat de eerste dag er al op. Nergens had ik problemen ondervonden, behalve in het laatste uur kreeg ik een beetje last van de schouders en slaperige vingers. Voor de 1000 km had ik een nieuw stuurlint aangebracht, maar in verhouding met het oude stuurlint was dit te dun. Door acht uur op de remgrepen te rijden, waren de zenuwen in mijn handen een beetje gekneld waardoor vooral beide pinken en ringvingers verdoofd waren. Na het aanbrengen van een dubbel stuurlint de volgende dag was dit al veel beter.

Bij de aankomst in Mechelen was het belangrijk om zo snel mogelijk de reserves terug aan te vullen. Dit betekent dus een fles lauwe chocomelk met gelatine snoepjes binnen werken. Niet echt smakelijk, maar wel belangrijk voor een goed herstel (proteïnes + koolhydraten + vocht). Hierna was het tijd voor mijn eerste sportmassage. Ik dacht dat ik hier even ging kunnen bekomen en ontspannen, maar niets was minder waar 🙂 . Om de afvalstoffen sneller uit je spieren te krijgen, worden deze zeer stevig gemasseerd. Bij momenten was het dan ook serieus afzien op de massagetafel. Maar eerlijk is eerlijk: de dag erna waren mijn benen als nieuw.

Enkele cijfers:

Voor de mensen die niet graag lezen, zal ik elke dag samenvatten in enkele kerngetallen.

Afstand: 243 km

Tijd: 8 uur 7 minuten en 25 seconden

Hoogtemeters: 754 hm

Gemiddelde snelheid: 29,9 km/h

Max snelheid: 58,7 km/h

Gemiddelde hartslag: 132 bpm

Max hartslag: 169 bpm

Verbrande calorieën: 4993 kcal

 

Klik op de afbeelding om ook de rest van de foto’s te zien

Dag 2: Mechelen – Bocholt – Mechelen

Op vrijdag ging het richting ons prachtige Limburg, met voorsprong de mooiste streek van België en ver daarbuiten 🙂 . Bocholt meer bepaald was de middag bestemming. Vandaag was het ook de eerste rit van Jolien. Zij zou de eerste 125 km voor haar rekening nemen. Omdat Jolien in peloton 24 groen zat, moesten we vandaag om half 7 op de Grote Markt zijn. De wekker ging dus al af om half 6, maar voor Jolien was dit niets te vroeg. Ze was al lang wakker van de zenuwen 🙂 . Ik had daarentegen nog wel een uurtje kunnen gebruiken, maar voor elkaar supporteren is ook belangrijk he!

Na het vertrek van Jolien had ik nog anderhalf uur vooraleer mijn peloton vertrok. Tijd genoeg voor een koffie en de krant! Om 8u20 was het dan weer zover. In volle vaart richting Bocholt! De benen voelden als herboren en ik was er helemaal klaar voor. Na een korte bevoorrading in Meerhout, reden we richting Lommel. Hier mochten we een rondje maken op het testcircuit van Ford Lommel Proving Ground. Normaal gezien is dit slechts éénmaal per jaar open voor het grote publiek, speciaal voor de 1000 km werd hier een uitzondering op gemaakt.

Bocholt

Na een rondje op de hogesnelheidsring tegen een vlotte 35 km/h gemiddeld, reden we dan via Neerpelt naar Bocholt. Bij het binnenrijden van Bocholt waren de klokken al volop aan het luiden en ook een oude brandweerwagen ontving ons met loeiende sirenes! Al meer dan 3 straten voor de aankomst stonden de supporters in dikke rijen langs de kant van de weg! Kippenvel gegarandeerd!

Jolien had haar rit ook zonder problemen afgewerkt en zag er nog heel fris uit toen ik aankwam. Na opnieuw een snelle middagpauze in de splinternieuwe sporthal was het terug tijd om te vertrekken. Helaas was er weinig tijd om met alle supporters te praten die speciaal naar Bocholt gekomen waren. Maar dit maken we achteraf wel goed natuurlijk 🙂 .

Terugrit

In de terugrit reden we door Heusden-Zolder, Beringen en Tessenderlo. Niet vlakbij mijn achterdeur maar toch het dichtstbij waar we zullen komen. Toch leuk om in zo’n peloton te rijden over wegen die je kent. De temperatuur klom ondertussen vlot richting 32 graden. Voldoende drinken was dus de boodschap! Gelukkig was er elke twee uur een bevoorrading waar de bidons opnieuw gevuld konden worden. Dit was dan ook echt nodig.

Na een vlotte rit zonder problemen waren we rond 18 uur alweer in Mechelen en zat er al 500 km op (ongeveer toch). Opnieuw hadden we de dag goed verteerd en zijn we nooit in de problemen gekomen. Enkel de ongemakjes gerelateerd aan de houding worden elke dag een beetje “erger”. Maar een beetje afzien kan geen kwaad he 🙂 .

Enkele cijfers:

Afstand: 246,2 km (ongeveer 10 km niet gelogd, omdat ik vergat mijn GPS op te zetten na de bevoorrading)

Tijd: 8 uur 17 minuten en 13 seconden

Hoogtemeters: 616 hm

Gemiddelde snelheid: 29,7 km/h

Max snelheid: 49,7 km/h

Gemiddelde hartslag: 126 bpm

Max hartslag: 161 bpm

Verbrande calorieën: 5008 kcal

 

 

Klik op de afbeelding om ook de rest van de foto’s te zien

Dag 3: Mechelen – Ingelmunster – Mechelen

Vandaag was op papier de zwaarste dag. Met een gedeelte van het parcours dwars door de Vlaamse Ardennen was dit de rit met de meeste hoogtemeters. Nu 950 hoogtemeters op een rit van 250 km is voor een ervaren fietser zeker niet ondoenbaar. Het was wel zo dat het overgrote deel van deze hoogtemeters geconcentreerd lag op een tachtigtal kilometer. Ook het zonnetje maakte het ons niet makkelijker. Met een temperatuur die rond 10 uur al richting de 30° ging, was het zweten geblazen. Vlak na de middag was de temperatuur gedurende 3 uur gemiddeld 36°. Toch een klein beetje aan de warme kant voor mij 🙂 .

Vlaamse Ardennen

Na de start ging het tempo er al onmiddellijk goed in. Iedereen had duidelijk zin in het stuk tussen Geraardsbergen en Oudenaarde want het leek of ze daar snel wilden zijn. Na een dertigtal kilometer begonnen de eerste hellingen te komen, maar het tempo ging niet omlaag. Er werd vrij strak omhoog gereden en in de afdalingen lag de snelheid ook hoog. Stilletjes aan werd het heuvelachtiger, en we kwamen op het grondgebied van Geraardsbergen.

Op voorhand dacht ik dat het tempo hier wel zou stokken en dat er rustig in groep omhoog gereden werd. Maar het tempo bleef zeer strak. Op de Kleiberg in Brakel (1,4 km tegen 4% gemiddeld en steilste kilometer van 7%) werd er vol omhoog gereden door de wegkapiteins. De poort stond wagenwijd open vanachter en de minder sterke klimmers vielen allemaal terug. Natuurlijk wou ik met de eersten mee boven komen en ik zette mij recht om de tragere deelnemers voor mij in te halen. Het ging nog goed, maar op dat moment voel je toch de kilometers die je al in de benen hebt. Op de data van Strava kan ik zien dat we hier tegen 25,3 km/u gemiddeld naar boven reden. Toch behoorlijk pittig voor een rit van 250 km! Na even het tempo te laten zakken zodat iedereen kon aansluiten kwamen we terug op kruissnelheid.

Ingelmunster

Wanneer we Waregem passeerden, hadden we het overgrote deel van de hoogtemeters achter de rug. Hierna ging het via een vlakke expresweg naar Ingelmunster. Ook hier ging het gas er nog eens goed op met 11 kilometer tegen gemiddeld 36 km/u. Iedereen was blij toen we op de middaglocatie aangekomen waren denk ik!

Ook hier werden we weer enorm hartelijk ontvangen door duizenden mensen! Niet evident met de hete temperaturen. Voor velen zou het aangenamer geweest zijn om ergens de verkoeling op te zoeken. Maar toch was er weer een massa volk op de been, en dit deed enorm deugd!

Een voordeel van het hoge tempo was dat we iets vroeger dan gepland aankwamen. Hierdoor konden we een beetje meer op het gemak eten dan donderdag en vrijdag.

Richting 750 km

Het namiddag gedeelte was (bijna) volledig vlak. De grootste moeilijkheidsfactor was nu toch wel de zon. Veel drinken en blijven eten was de boodschap. Vooral het eten is niet evident, want bij zo’n hitte heb je echt geen honger. Toch is het belangrijk om te blijven eten want anders kom je onvermijdelijk de man met de hamer tegen! Ook drinken is van levensbelang bij deze temperaturen, en gedronken heb ik. Op de hele dag ging er minstens 7 à 8 liter vloeistof naar binnen (water, sportdrank, fanta, chocomelk,…). Volgens mij heb ik nog nooit zoveel gedronken op één dag!

In de namiddag reden we via Deinze, Gent, Lebbeke en Londerzeel terug naar Mechelen. In Gent passeerden we nog even de Ghelamco Arena. Helaas mocht onze groep niet door het stadion rijden zoals de pelotons in de voormiddag. Toen Mechelen in zicht was, was ik toch blij. Het was een zware dag geweest. Maar al bij al had ik niet verwacht dat ik ook dit zo goed zou aankunnen. Normaal gezien verdraag ik de hitte niet zo enorm goed, maar vandaag had ik er niet veel last van gehad. Tijdens het fietsen viel het zelfs mee door de rijwind. Eens we ergens stopten, viel de hitte natuurlijk wel echt op u.

Bij aankomst in Mechelen toch maar zo snel mogelijk de schaduw opgezocht en een beetje bekomen. Er waren ondertussen toch een paar mensen die door het Rode Kruis opgevangen werden met oververhittingsverschijnselen. Maar na een voldoende water en afgekoeld te worden met vochtige handdoeken herkwamen ze snel per geluk. Dag 3 overleefd, nog één te gaan!

Enkele cijfers:

Afstand: 244,1 km

Tijd: 7 uur 51 minuten en 59 seconden

Hoogtemeters: 943 hm

Gemiddelde snelheid: 31,0 km/h

Max snelheid: 54,4 km/h

Gemiddelde hartslag: 133 bpm

Max hartslag: 172 bpm

Verbrande calorieën: 5343 kcal

 

Klik op de afbeelding om ook de rest van de foto’s te zien

Dag 4: Mechelen – Ninove – Mechelen

Na drie lange en hete dagen, werden we zondag wakker onder een bewolkte hemel. Eéns aangekomen op de Grote Markt begon het te rommelen en een klein onweertje brak los. De hoeveelheid regen viel al bij al goed mee, en was net genoeg om verfrissend te zijn. Het enige nadeel was dat het wegdek natuurlijk ook nat was. Hierdoor werden we al snel nat en vuil van al het opspattende water. Omdat het de eerste regen in een lange periode was, was het asfalt ook spekglad. Daarom werd er het eerste uur zeer rustig gereden. Na een uurtje was het weer droog en kwam de zon door de wolken. Hierdoor droogde het wegdek snel op.

Op zondag was onze middagstad Ninove. Dit ligt ook niet zo super ver van Mechelen, dus werd er een lus gemaakt via Berlare en Dendermonde om toch de benodigde kilometers te maken. Vandaag was het tempo in het peloton mooi constant en was het heel aangenaam fietsen. Ook de temperatuur lag terug rond “normalere” waarden van 30°C. In vergelijking met gisteren voelde het zelfs verfrissend aan 🙂 .

Valpartij

Alles verliep vlot, behalve na de eerste bevoorrading werden we nog even opgeschrikt door een serieuze valpartij. Aan een rotonde geraakten twee deelnemers langs de weg en botsten op de hoge stoep. Dit gebeurde ongeveer een vijftal rijen voor mij, dus ik heb het niet heel goed gezien. Maar we hoorden wel een enorme slag en voor we het wisten zagen we twee man en twee fietsen op de grond liggen. Eén fiets was gewoon in twee stukken gebroken! Per geluk viel de lichamelijke schade veel beter mee. Op een paar schaafwonden na, was er niets aan de hand en beide heren hebben hun 1000 km (het waren twee solofietsers) nog kunnen uitrijden. Eén op een reservefiets weliswaar 🙂

Hierna was iedereen toch terug even wakker geschud en werd er iets terughoudender gefietst. Per geluk viel alles goed mee, maar we hadden toch redelijk veel tijd verloren hierdoor. Daardoor waren we ongeveer een twintigtal minuten later in Ninove dan gepland. Dit betekende dat de normale middagpauze van ongeveer 45 minuten ingekort werd tot ongeveer 25 minuten. Het was dus letterlijk de pasta binnen schrokken, doorspoelen met een Fanta en Acquarius en terug klaarmaken voor vertrek. De maag was hier niet zo heel blij mee maar het kwam uiteindelijk goed.

De laatste loodjes

Tijdens de middag vertrok ook Jolien voor haar tweede en laatste rit voor De Wetentrapsters. Ze zat opnieuw in peloton 24 groen dus vertrok ze een klein half uur na mij. Ook tijdens de namiddag zat het tempo goed en fysiek gezien was er geen enkel probleem om te volgen. Ik zat ook mooi vooraan gepositioneerd bij de andere solofietsers (te herkennen aan de oranje schoen overtrekken). Enkel alle ongemakken en pijntjes als gevolg van de vele uren op de fiets, werden natuurlijk altijd een klein beetje minder aangenaam met elk uur dat we langer op de fiets zaten. Hierdoor was ik wel blij als we bij de Azalea kwekerij aankwamen in Lochristi voor de laatste bevoorrading. Hierna was het nog slechts twee uurtjes op de fiets tot de grote aankomst in Mechelen.

Spetterende finish!

Naarmate we Mechelen naderden voelde je het enthousiasme groeien in de groep. Vooral onder de solofietsers heerste er toch wel een speciaal gevoel dat we samen de vier dagen overleefd hadden. Iedereen heeft ongetwijfeld wel enkele moeilijke momenten gehad, mentaal en/of fysiek. Maar samen geraak je hier door. Eens je dan richting de eindmeet rijdt, vergeet je alle moeilijke momenten en heerst er toch een lichte vorm van euforie. Op dat moment zou je nog 200 km verder kunnen rijden 🙂 .

Naarmate we dichter bij de Grote Markt kwamen, werd het rumoer groter en stond er meer volk langs de weg. Het moment dat we dan effectief de Markt opreden recht de mensenzee in, is onbeschrijfelijk! Zoveel mensen, zoveel aanmoedigingen, een enorm positieve vibe! Je kan gewoon de emotie en de solidariteit voelen op dat moment. Na een high five met Frank De Boosere was het tijd om met de familie en vrienden de goede afloop te vieren tijdens het slotfeest. Dit was een belevenis die we niet snel gaan vergeten!

Enkele cijfers:

Afstand: 248,4 km

Tijd: 8 uur 13 minuten en 30 seconden

Hoogtemeters: 777 hm

Gemiddelde snelheid: 30,2 km/h

Max snelheid: 55,8 km/h

Gemiddelde hartslag: 123 bpm

Max hartslag: 159 bpm

Verbrande calorieën: 5130 kcal

 

Klik op de afbeelding om ook de rest van de foto’s te zien

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *